Sat-Guru’s en Siddha's

Vraag: “Wat is een Siddha of Siddha?”

Randolph: “Siddha betekent volmaakt. Een Siddha-guru is iemand die volledig gerealiseerd is en vanuit zijn volmaakte Stralende realiteit opereert. Een Siddha-guru is het Stralende en functioneert als het Stralende. Als het Stralende is hij in staat het Stralende door te geven. Omdat een Siddha het Stralende zelf is, hoeven mensen alleen maar in de nabijheid van een Siddha te verkeren. Open Satsang wordt dat door mij ookwel genoemd. De bij-een-komst of ont-moeting in de onmiddellijk geleefde werkelijkheid. Anderen hoeven de uitstraling van de Siddha niet eens bewust te merken. Net als de zon straalt de Siddha onbelemmerd en onbekommerd, ongeacht of het ontvangen wordt of niet. Een Siddha is het Stalende Hart en kan alleen maar uitstralen conform zijn Ware Natuur. Als een Siddha-guru dat in een bewuste setting doet heet dat Darshan: de bewuste directe overdracht van het Stralende.

In een volmaakte Zelfrealisatie is het wezen van de Siddha in staat om de uitstraling van het alles omvattende Stralende Hart door te geven. In zijn functioneren is de Siddha-guru onconventioneel en onvoorspelbaar. Zijn levendigheid wordt door het geïnstitutionaliseerde, gefixeerde en starre van de mind vaak als bedreigend en ondermijnend ervaren. Mind is uit op en overleeft bij de gratie van veiligheid, zekerheid en voorspelbaarheid. De Siddha verwijdert en vernietigt voortdurend elke beperking. Zijn onvoorwaardelijkheid ondermijnt iedere verwachting, ieder spiritueel normen- en waardesysteem, iedere voorwaarde en ieder geconditioneerd patroon. In zijn onbeteugeld zijn is hij rigoureus en brengt, of hij dat nu wil of niet, een schok teweeg in alles wat maar vast zit. In het Oosten wordt het functioneren van de Siddha-Guru uitgebeeld in de vorm van Shiva, de Goddelijke Vernietiger. Shiva is altijd bezig om al het illusoire, onbewuste en vaste te elimineren. Hij is een totale ondermijning van alle identiteiten, alle standpunten, alle staten en toestanden. Omdat de aard van de levende werkelijkheid paradoxaal overkomt, ziet hij het leven als een goddellijk spel en is hij in zijn functioneren niet alleen confronterend maar tevens liefdevol humoristisch. Toch zijn zijn uiterlijke acties slechts schijn, want ondanks al zijn grappen en grollen, ondanks al zijn gemanipuleer en de schijnbare gebeurtenissen, blijft hij in essentie totaal onbewogen en als essentie het alles omvattende Stralende Hart.”

In een volmaakte Zelf-realisatie is het wezen van de Siddha in staat om de uitstraling van het alles omvattende Stralende Hart door te geven. In zijn functioneren is de Siddha-guru excentriek, onconventioneel en onvoorspelbaar. Zijn levendigheid wordt door het geïnstitutionaliseerde, gefixeerde en starre van de mind vaak als bedreigend en ondermijnend ervaren. Mind is uit op en overleeft bij de gratie van veiligheid, zekerheid en voorspelbaarheid. De Siddha verwijdert en vernietigt voortdurend elke beperking. Zijn onvoorwaardelijkheid ondermijnt iedere verwachting, ieder spiritueel normen- en waardesysteem, iedere voorwaarde en ieder geconditioneerd patroon. In zijn onbeteugeld zijn is hij rigoureus en brengt, of hij dat nu wil of niet, een schok teweeg in alles wat maar vast zit.
In het Oosten wordt het functioneren van de Siddha-guru uitgebeeld in de vorm van Shiva, de Goddelijke Vernietiger. Shiva is altijd bezig om al het illusoire, onbewuste en vaste te elimineren. Hij is een totale ondermijning van alle identiteiten, alle standpunten, alle staten en toestanden. Omdat de aard van de levende werkelijkheid paradoxaal overkomt, ziet hij het leven als een goddellijk spel en is hij in zijn functioneren niet alleen confronterend maar tevens liefdevol humoristisch. Toch zijn zijn uiterlijke acties slechts schijn, want ondanks al zijn grappen en grollen, ondanks al zijn gemanipuleer en de schijnbare gebeurtenissen, blijft hij in essentie totaal onbewogen en als essentie het alles omvattende Stralende Hart.”

Vraag: "Voor wie spreek je?"

Randolph: "Ik ben er voor degene die werkelijk genoeg heeft van het zoeken en onmiddellijk wil vinden. Als je nog enigszins weerstand biedt of een hang hebt naar 'negatieve' conclusies en dramatisaties omtrent 'gevangenschap' of verlangen of een hang hebt naar 'positieve' inzichten en idealisatie omtrent 'verlichting', dan zijn dat de opstakels die je hier het eerst ontmoet. Bij de meeste mensen die hier komen is hun zelfbewustzijn, hun persoonlijkheid, tot een totaal spiritueel faillisement gekomen."

Vraag: "Je spreekt vaak over halverwege de berg blijven hangen, wat bedoel je daar mee?"

Randolph: “Allereerst zijn er allerlei mensen die bepaalde mystieke’ of ‘Eenheids ervaringen’ verwarren met verlichting’. ‘Verlichting’ of Zelfrealisatie’ heeft niets te maken met ervaringen. Als men zich via inzichten en ervaring ‘verlichting’ toedicht, spreek ik van een mind-realisatie’. Men verwijlt dan in het ‘inzichtelijke verstandelijke’ aspect van de mind of juist in het ‘ervaringsgewijde dramatisch’ voelende tegendeel ervan. Er zijn ook wat mensen die halverwege het realiseren stoppen. Meestal gebeurt dat omdat men te vroeg gaat spreken. Omdat een onvolledige realisatie allerlei 'subtiele' vormen van aandachttekort met zich mee brengt, probeert men dat vaak onbewust via leraarschap te compenseren. Zo'n onvolledige realisatie staat meestal in het licht van een bepaald aspect. Men is slechts gegaan tot bijvoorbeeld een Helderheids-realisatie, een Hart-realisatie of Zijns-realisatie. Dat soort mensen blijven ‘halverwege de berg hangen’. Ze gaan dan door als een bepaald soort ‘verlichten’ of als ‘juist niet verlichten’. Ook heb je van die ‘ik weet niets meerders’ of ‘ík ben niets meerders’. Nog zeldzamer halen mensen de top’. Er is dan sprake van de realisatie van het Absolute: de werkelijkheid die vooraf, tijdens en voorbij aan het leven en de dood gaat.

Vraag: “Je spreekt ook vaak over ‘voorbij aan verlichting’, bestaat er dan zoiets?”

Randolph: “Ja, hier heet dat ‘Verlorenheid’. Uiteindelijk is die stralende verlichtingstoestand over gegaan in wat ik nu ‘verlorenheid’ noem. Mijn functioneren hier op aarde dient het verwijzen voorbij aan verlichting. Je hebt namelijk 'gurus' en 'Satgurus'.

Vraag: “Wat is een Satguru?

Randolph: “ ‘Sat’ komt van ‘Zijn’, een Satguru brengt je voorbij aan ‘Zijn’. Via de Satguru kun je ‘Het Uiteindelijke’ realiseren. Nadat de illusie van een persoon of ‘ik’ duidelijk is geworden, confronteert een Satguru je met de ‘wortel van illusie’; de Zijnstoestand zelf. De Satguru doet dat door je met je basisdilemma in aanraking te brengen. Sri Ramana Maharshi, Sri Nisargadatta en Alexander Smit waren zulke Satguru's.
Ik kom voort uit een traditie van Satguru's”;de ‘Advaita Vedanta’. Als begeleiding vanuit een volledige realisatie plaatsvindt, zullen spirituele praktijken plaatsvinden in het licht van de levende Werkelijkheid voorbij aan de zijnstoestand.
Ik ken wel wat mensen die 'Advaita' hebben gerealiseerd, al zijn ze op een hand te tellen. 'Advaita' betekend 'non-duaal', 'geen-tweeheid', 'Eenheid'. Waarom ik zeg dat degenen die 'Advaita' hebben gerealiseerd op een hand te tellen zijn, komt omdat de meeste mensen die ik ken spreken over of vanuit 'Eenheids ervaringen' en dat is iets heel anders. Een 'Satguru' heeft niet alleen 'Advaita' gerealiseerd, maar ook 'Vedanta'. 'Vedanta' zou je kunnen vertalen met 'uitdoving'. De uitdoving van de vlam van het 'Zijn' in 'Niet-Zijn' (wat iets heel anders is als 'niets-zijn'). Na Alexander ben ik nog geen ander levende 'Satguru' tegen gekomen. Als die zijnsstralende verlichtings-toestand over is gegaan in ‘Verlorenheid’, dan is er niet alleen 'de top van de berg' bereikt, je bent ook aan de ‘andere kant van de berg weer naar beneden gekomen’. Een ‘verlichting’ die ‘kan komen’, dient uiteindelijk ook weer ‘te gaan’. Dan pas komt je Ware Natuur aan bod. Pas dan kom je je Ware Aard(loosheid) onder ogen. Het enige woord wat voor deze ‘statenloosheid’ in de buurt komt, maar dus onzegbaar de plank misslaat , is ‘Verlorenheid’ Je bent dan vooraf, voorbij en verloren aan iedere staat.”

Vraag: “Bedoel je ‘Het Absolute’?”

Randolph: “Nee, ‘Het Absolute’ is ‘de top van de berg’. Hier ‘beneden aan de andere kant van de berg’, komen ‘het Absolute’ en ‘het relatieve' samen om tegen elkander weg te vallen. Voor een buitenstaander’ is het verschil van ‘voor’ of ‘achter de berg’ niet merkbaar. Iedere vorm van ‘winst’ of ‘verlies’ is namelijk verzwolgen. Je aandacht fungeert dan nog wel ‘in de wereld’, maar Jij bent niet van de wereld’.”

Vraag: "Hoe heeft de uiteindelijke realisatie voorbij aan verlichting zich bij jou voltrokken?"

Randolph: "Bedoel je bij welke leermeester?"

Antwoord: "Ja. Bij welke leermeester?"

Randolph: “Zoals ik al zei gebeurde dat 'van Zelf'. Van uit 'Het Zelf'. In dit leven heb ik niemand ontmoet die mij toendertijd hiermee nog kon helpen. Na Alexander ben ik niemand anders tegen gekomen die mij voorbij het 'Zijn' kon helpen. Ik heb een tijdje innerlijk rond gezworven. Ik kon mijn toestand nergens meer in terug vinden. Alles was er, Eenheid, Zijn, Gelukzaligheid, bliss, helderheid...en toch ontbrak er nog iets. Het heeft een tijd geduurt voordat ik dat kon toegeven. Mijn mind was immers geen optie meer. Pas toe ik er werkelijk niet meer omheen kon, en het brandende verlangen weer vat en trekkracht kreeg op wat er nog aan 'Zijn' over was, heeft mijn verlangen mijn aandacht naar de werkelijke Oceaan gebracht en is er door verzwolgen. Als je maar intens genoeg verlangt naar Waarheid, komt dat 'van Zelf'. Natuurlijk kun je ook je 'Satguru' in 'the Flesh' vinden waarmee die 'uitdoving' plaatsvindt, want hij is niets anders als de Oer-oceaan van 'Verlorenheid'.”

Vraag: "Verlorenheid, dat klinkt zo...?"

Randolph: "Ik moet even om die uitdrukking op je gezicht lachen. Verlorenheid, dat klinkt zo...verloren. Als alles verloren is, dan is alles gewonnen. Met de verdwijning van de reflectie van Zijn, openbaart zich de eindeloze Straling van het Hart vooraf aan alle staten, toestanden en realiteiten. Dat Hart staat op zichzelf. Het is de eindeloze Straling van het Zelf totaal vervult van zichzelf. Het is de Ene die geen tweede naast zich heeft. Iedere vorm van reflectie, dus ook de straling van Zijn, blijkt illusie te zijn. Geluk, Liefde, Vrijheid, Vrede, via een object of een toestand laten verlopen, al is het de stralende Zijnstoestand, is gebondenheid. In de duisternis van Zijn, onthult zich de eindeloze Straling van het Hart. Dit levende Hart is wat ik ben en wordt geleefd als Living Satsang. Een Sat-guru brengt je voorbij het Zijn. De Siddha-guru leeft de allehoogste functie van Satsang : hij is het eindeloze Stralende Hart der harten. Dit is de enige reele vorm van doorgave: het levende Hart zijn. Al het andere is ondergeschikt."

Vraag: “Is dit voor ieder realiseerbaar?”

Randolph: “Ja, voor ieder die genoeg heeft van ‘zichzelf’, van wat je zegt, van wat je beweert, van je voor ‘waar’ en 'onwaar' aanziet en wat je meent 'verworven' of 'verloren' te hebben. Er komen hier ook wel eens mensen die zelf Satsang geven. Wat ik de laatste tijd tegenkom en me nogal verbaast in het aan bod komen van deze laatste fase van het achter laten van verlichting, is het gegeven dat degenen die hier het meest aan toe zijn (leermeesters, sprituele leraren, guru's en verlichten) er het meest weerstand tegen bieden. Waarschijnlijk kom dit omdat men moeite heeft met het achter laten van de investering in het gevondene, in het circus wat er om hen heen is ontstaan of in hun leermeesterschap, leraarschap, guru-schap. Een enkeling die 'de top van de berg heeft bereikt', is bereid om de laatste fase onder ogen te komen en is bereidt om weer 'aan andere kant van de berg' naar beneden te komen. Als je eenmaal op (eenzame) hoogte bent gekomen, moet je een werkelijk waarachtig hart hebben om aan de laatste fase van 'hoogteziekte' te kunnen ontsnappen.”