Open Satsang

Vraag: “Je noemt je bijeenkomsten Open Satsang. Wat is Open Satsang?”

Randolph: “Open Satsang is onze ontmoeting in de volledig gerealiseerde en onmiddellijk geleefde Waarheid. Vrij vertaalt betekent Satsang: ont-moeting in Waarheid’. ‘Open’ staat voor levende Satsang’, de Satsang, de Waarheid, die hier geleefd wordt en waar je als het ware binnen stapt als je mij ontmoet. In tegenstelling tot gewoon Satsang kun je Open Satsang niet geven, je kun het alleen maar leven. Er is een wezenlijk verschil tussen Satsang die gegeven wordt en plaatsvindt in een leven en een leven dat plaatsvindt en geleefd wordt in Satsang. Ik ben Open Satsang. Open Satsang is mijn onmiddellijk geleefde Natuur en het is jouw Natuur. Het is de levende Waarheid en Werkelijkheid die je BENT en die je in de kern van iedere cultuur en religie terugvindt. Het is de ene diepe Waarheid van de onvoorwaardelijkheid van het wezenlijke Zelf, waar alle grote heiligen en mystici door de eeuwen heen op gewezen hebben als Tao, God, Satori, Samadhi, Eenheid, Whole-mind, Boeddha-mind, Essentie, Het Hart, Het Absolute… Dit leven in de Realiteit van het Hart, als het Stralende, is Open Satsang. Het is mijn wezen om het Levende Stralende Hart waar te maken voor hen die zijn toegewijd aan Waarheid. Wanneer het mocht gebeuren dat je mij ontmoet, maak je op dat moment deel uit van mijn leven in Open Satsang. In aanraking komen met Open Satsang is de initiatie in de geleefde Waarheid en zij die werkelijk en waarachtig toegewijd zijn, verwerkelijken daarmee hun Stralende Natuur.”

Vraag: “Wat is de essentie van jouw teachings”?

Randolph: “De essentie van mijn teachings is de Essentie die ik ben en leef. Ik ben het Hart van alle staten, sferen en toestanden en leef die realisatie. Omdat ik dit Hart ben en leef, kan ik niet anders dan dit uitdragen. Mijn leven is de ‘belichaming’ van het Hart. Door in het Stralende van Open Satsang binnen te stappen, vindt er automatisch die overdracht plaats.”

Vraag: “Wat bedoel je nu precies met Hart?”

Randolph: “Laat ik zeggen dat het Hart dat is waar je geen ideeën over kunt vormen of dat je niet in denkbeelden kunt omzetten. Het is geen fysieke toestand. Het is niet het orgaan in de linker zijde van je borst, noch is het de energetische plek in het midden van je borst. Ook is het Hart niet een bepaald ‘hartsgevoel’, een ‘liefdesgevoel’ of een andersoortige ervaring. Je zou kunnen zeggen dat het Hart de Ene Realiteit is. De enige ware Stralende Realiteit die ten grondslag ligt aan alles en alles omvat en bevat. De realisatie van het Hart herbergt alle relatieve en gedeeltelijke realisaties. Het Hart is de Waarheid zelf en dat uitgangspunt wordt hier geleefd in mijn doorgave”.

Vraag: “Hoe ga jij dan te werk? Wat is jou benadering? Op je folders en in de aankondigingen van jou staat dat je slechts vijftien minuten nodig hebt om iemand duidelijk te maken wat zijn Ware Natuur is.”

Randolph: “Ja, ik bied je dat ‘window’ van vijftien minuten in tijd aan om je te laten ontdekken dat je tijdloos bent. Je bent het Onveranderlijke dat er altijd is, maar waar je catastrofaal en finaal overheen kijkt. Meer dan een kwartiertje is er niet voor nodig om het eeuwige te openbaren. Waar mensen vroeger dachten twintig, dertig jaar voor nodig te hebben, is in feite slechts ‘een fluitje van een cent’.”

Vraag: “Verdwijnt met die ontdekking het zoeken?”

Randolph: “Als je daadwerkelijk laat doordringen wat je hebt ontdekt en de consequenties daarvan accepteert is je zoektocht in één keer voorbij en is het realiseren begonnen. Het realiseren zal vanzelf alle definities die er nog van je over zijn tot zich nemen. Het levenswater en alle levensvormen keren uiteindelijk altijd tot de Oeroceaan terug en worden er door verzwolgen.”

Vraag: “Zijn er na de ontdekking wie of wat ik ben nog
methodes nodig om het realiseren verder te laten verlopen?”

Randolph: “Nee, methodes zijn er om ergens te komen en brengen je nooit en te nimmer bij wat er al IS. Methodes zijn ‘middellijk’ en hebben niets van doen met het Onmiddellijke. Methodes, paden en wegen vertrekken notabene uit het gezochte, vinden plaats in het gezochte en verdwijnen weer in het gezochte! Iedere methode is per definitie binnen mind en ‘Wat IS’, je Ware Natuur, ligt definitieloos buiten de mind.”

Vraag: “Toch bestaan er al die eeuwenoude tradities. Waarvoor zijn die dan in het leven geroepen?”

Randolph: “Als mensen veronderstellen de Onmiddellijke Waarheid niet aan te kunnen en de realisatie die ‘zichzelf doet’ niet zijn gang durven te laten gaan, dan bestaan er manieren of benaderingen om naar ‘de realisatie die vanzelf plaatsvindt’ te verwijzen.

Vraag: “Wat bedoel je met ‘de realisatie die ‘zichzelf doet’?

Randolph: “In het Oosten noemen ze dit principe ‘Wei Wu Wei’: doen door niet te doen. Er is nog nooit iemand geweest die zichzelf realiseerde. Het begin van realiseren is juist de ontdekking van de afwezigheid van ‘jezelf’. Niet ‘jij’ vindt de realisatie, de realisatie vindt ‘jou’. De alomtegenwoordige realisatiekrachten vinden alles wat er nog van je over is aan zelf-definiering en vernietigen ‘vanzelf’ en ‘voor niets’ de basis die er nog over is. Het verwijzen naar dit universele principe zou je dus benaderingen kunnen noemen. Benaderingen zijn bijvoorbeeld Zen, het Soefisme, de Advaita Vedanta, de yogische systemen, religieuze benaderingen...Wanneer ik merk dat iemand veronderstelt de onmiddellijke Waarheid niet aan te kunnen, ga ik ook over op een benadering. Die benadering heet: ‘jouw anti-mind’. Ik gebruik de structuur waarmee je mind zich overeind houd tegen zichzelf. Ik doorgrond de opbouw van je mind om hem daarmee af te breken.
Je zou kunnen zeggen dat ik mind tegen zichzelf opzet. Je kent het principe wel van de slang die zijn eigen staart opeet.”

Vraag: “Kun je dat wat meer toelichten?”

Randolph: “Een van mijn oude leermeesters, Alexander Smit, vertelde ooit over een ‘verlichtte’ wiens hobby het was om zijn Ware Natuur via allerlei verschillende benaderingen telkens opnieuw te ontdekken. Had hij het via de Advaita Vedanta gerealiseerd, dan maakte hij zich als het ware weer onverlicht, om het via bijvoorbeeld Zen weer te herontdekken. Waar hij tot zijn vreugde achter kwam, was dat het overal te ontdekken was. Het principe was overal hetzelfde, alleen de vorm waarin het gebeurde verschilde.
Zo bezit dus iedereen die Open Satsang betreedt en tegenover mij zit, zijn eigen unieke ‘systeem’ om met de dingen om te gaan, zijn eigen benaderingswijze van het leven en zijn eigen specifieke set aan houdingen om aan de (onbegrepen realisatie-) krachten weerstand te bieden. Iedere mind-set heeft zo zijn eigen strategie ontwikkeld om te overleven. Welnu, ik verbind mij in eerste instantie totaal met de mind-set die tegenover mij zit. In mijn geval gaat dit zo ver dat ik niet alleen iedereen in essentie Ben, maar dat ik mijn aandacht in tweede instantie ook helemaal met ‘iemands anders’ mind laat versmelten. Ik Ben dan niet alleen de ander in essentie, maar wordt ook tijdelijk dat ‘systeem’, die mind-set, die tegenover me zit en waarin aandacht is vastgezet. Eenmaal die mind-set zijnde, wordt voor die specifieke mind-set de weg eruit gevonden en expandeert aandacht uit zijn zogenaamde gevangenis. Door je vervolgens te verwijzen naar hoe ‘mijn aandacht’ eruit is gekomen en door deze verwijzing op te volgen, expandeert je aandacht eenvoudig naar de vrijheid van Zelfrealisatie. In mijn geval is er dus eigenlijk niet zo iets als ‘mijn benadering’ om jou te realiseren. ‘Mijn’ benadering is eigenlijk jouw benadering en door me juist niet aan jouw ‘benadering’ te houden, vindt aandacht de weg eruit. Ik kijk en laat je zien hoe mijn aandacht er via de overtreding van jou ‘systeem’ uitkomt.”

Vraag: “Is het werkelijk zo eenvoudig?”

Randolph: “Ja, het is werkelijk eenvoudig. Maar die eenvoud vereist niet minder dan alles. Zowel van de leermeester als van de toegewijde aan Waarheid. Wat betreft de leermeester is alleen iemand die totaal verloren is, ertoe in staat om met de 'andere' mind te vermelten. Je moet de staat van verlichting achter je hebben gelaten en zijn opgegaan in je Ware Verloren Stralende Natuur. Ik heb je wel eens verteld dat de laatste fase van illusie de verlichting zelf is. Als dat niet begrepen is, blijf je aan het natuurlijk verloren gaan van verlichting weerstand bieden. Je bent dan niet in staat om voorbij je eigen onvolkomenheid anderen te dienen. Wanneer ik de mind-set van de ander wordt, ervaar ik net als de ander (en misschien nog wel meer) de hopeloosheid, de pijn en ontreddering van aandacht binnen dat systeem. Als er bij de leermeester nog enige zelf-definiering regeert of ‘rondspookt’ en dus nog enige ‘hang’ is naar iets te zijn, iets te bereiken of te betekenen en als er bij de leermeester nog enige voorkeur is naar bepaalde ervaringen of toestanden, dan werkt het niet. Als er als ‘functionerend bevrijdend bewustzijn’ nog enige weerstand, angst of zelf-definitie over is, dan is die vorm van aandacht niet in staat om werkelijk met iemands mind te versmelten. Alleen pure aandacht is daar toe in staat, geen enkele vorm van aandacht is toereikend.
Wat betreft de toegewijde aan Waarheid is de realisatie een fluitje van een cent, maar het vereist ook niet minder dan alles. Het is aan de toegewijde om de verwijzing daadwerkelijk te volgen en op te volgen. Omdat die opvolging altijd inhoudt dat het eigen spirituele normen- en waardesysteem waarop de mind-set is gebaseerd, overtreden wordt, zijn maar weinig mensen hiertoe bereidt. Dat zijn alleen mensen waarvan hun leven in dienst van de Zelfrealisatie staat. Als dat andersom ligt - de realisatie die in dienst wordt gesteld van een leven - is de kans dat het loslaten daarvan plaatsvindt te verwaarlozen. Het overtreden van je eigen spirituele normen en waarden bestaat namelijk uit het opgeven van je meest nobele doelen, je allerhoogste idealen en je schoonste manieren van hoe te zijn. Als je je voorwaarden achter je laat belandt aandacht in zijn Onvoorwaardelijke Natuur. De oplossing van aandacht in je Onvoorwaardelijke Natuur doet een appèl op je diepste angsten. Het doet een appèl op iedere manier van ‘zijn’ en vraagt je om iedere houding ten opzichte van het leven en al je voorwaarden te verlaten. Uiteindelijk dient het Zijn zelfs achter gelaten te worden. Voor veel mensen is de staat van Eenheid het hoogste en nobelste. Een Jnani veegt met de universele staat van Zijn de vloer aan. Hij heeft herkent dat de Zijnstoestand notabene de wortel van illusie is.”

Vraag: “Je praat hier wel vaker over. Kun je me nog eens uitleggen, wat nu funest is aan mijn eigen spirituele normen en waarden?”

Randolph: “Het leven op deze aarde, de menselijke conditie van dit bardo, wordt gekenmerkt door twee fundamentele mechanismen: het overkijken van de voor-de-handliggende vrijheid en het weerstand bieden aan de omnipresente bevrijdende krachten. Het open geheim van wat nu maakt dat mensen over hun vrijheid heen kijken en wat maakt dat anderen ‘het vinden’ en uiteindelijk maakt dat het merendeel van de mensheid blijft zoeken, ligt ‘m in de onwil of in het onvermogen om je eigen spirituele normen- en waardesysteem te verlaten. Heel eenvoudig: je condities, je voorwaarden en je spirituele normen- en waardesysteem vormen een levenssfeer die jij als dé waarheid of dé werkelijkheid bent gaan ervaren. Je vindt een bepaald principe waard om te leven. Door deze regels te overtreden en te buiten te gaan betreed je het Ongeconditioneerde en Onvoorwaardelijke. Als je mijn benadering zou kunnen omschrijven, dan zou je kunnen zeggen dat ik ieder normen- en waardesysteem te buiten ga. Niet alleen de uiterlijke spirituele normen en waarden, maar met name je eigen ‘innerlijke’ regeltjes. Ik nodig je uit om de regeltjes van je mind die je aandacht binnen zijn grens gevangen houdt, aan je laars te lappen. Je gaat de uitbuiting van je mind letterlijk te buiten.”

Vraag: “Onze oude leermeester Alexander Smit sprak vaak over de-culturaliseren… doel jij daar ook op?”

Randolph: “Ja, hij zei het als volgt…”

“Op een gegeven moment worden we geboren. De samenleving eist alleen maar een beperkt aantal eigenschappen, dus worden we, zonder uitzondering, meedogenloos en onontkoombaar gevormd. De samenleving eist van ons “iets’ of ‘iemand’ te worden waarvan de samenleving als geheel nut heeft. Maar op een gegeven moment ontdek je dat je iets mist en kom je er achter dat je de natuurlijke staat verloren hebt. Op een gegeven moment ga je dat beseffen. Dan begint het meedogenloze proces van de-culturaliseren, loskomen van alles wat je opgelegd is, van alles wat je geleerd hebt. Dat is de bevrijdingsweg. Die weg is essentieel voor Advaita.”.
                                                                                                               Alexander Smit

Randolph: “Maar dit gaat nog veel verder. Hier gaat het niet alleen om de-culturaliseren, maar ook om de-conditioneren. Iedere conditionering en conditie dient verlaten te worden. Mensen hebben met name moeite met het niet meer omkijken naar hun eigen condities en voorwaarden. Je zoekt dan geen rechtvaardiging meer voor je omstandigheden en je staat toe dat het centrale concept waarom je zoektocht draait -de idealisering van de reden waarvoor je je heil bent gaan zoeken in de realisatie- verdwijnt. Je meest traumatische ervaring, het basisdilemma, dat je ertoe bracht om een uitweg (of vluchtweg) te vinden via het in dienst stellen van de realisatie voor je leven, kom je onder ogen en ga je niet meer uit de weg. Je zou dit ook de-minding kunnen noemen. Ik maak wel eens het grapje dat ik geen mental coach ben, maar een de-mental coach. Hier gaat het om een totaal loskomen van alles wat je opgelegd wordt door je mind. Hier betreft het het doorbreken van de ketenen met je eigen mind. Je stopt met het luisteren naar en het handelen volgens het systeem van je eigen mind: zijn eisen, zijn voorkeuren, zijn idealen, conditioneringen, zijn manipulaties…het hele pakket.”

Vraag: “Kun je eens een concreet voorbeeld geven?”

Randolph: “Laten we eens gezamenlijk kijken wat voor spirituele normen en waarden systemen er hier rondwalen. Wat vindt je mooi? Wat vindt je bewonderenswaardig? Naar wat voor zaken streef je spiritueel gezien? Wat is de reden van je zoeken? Wat is het dat je tracht te vinden? Welke motieven heb je om te zoeken naar bijvoorbeeld verlichting…?

Vraagsteller: “Mededogen, oordeelloosheid, zuiverheid, trouw, waarachtigheid, vertrouwen, onbevangenheid, leven in liefde, vergevingsgezindheid, recht door zee gaan, onvoorwaardelijkheid, onmanipuleerbaar zijn, verlichting, vrij zijn…”

Randolph: “Wat maakt het nu dat juist die hindernis niet wordt genomen?
Waarom de hindernis onneembaar is, ligt’m juist in het feit dat je het met je eigen normen en waarden eens bent. De mind heeft de perfecte trucage met je uit gehaald. Het heeft je aandacht voor je eigen karretje gespannen in de vorm van ‘wortels’ waar je het mee eens bent. Je hebt niet in de gaten dat het je eigen… zijn die de tralies van je gevangenis vormen.
Notabene je eigen normen en waarden, strevingen en motivaties omtrent vrijheid vormen je eigen opgelegde beperkingen binnen die Vrijheid. Je spirituele normen en waarden vormen een surrogaat werkelijkheid. Je zou het kunnen vergelijken met een spiegelglad bosmeer. In dat bosmeer verschijnen via reflectie, via het reflecterende wateroppervlak, ook de bomen de wolken de zon, de maan en de voorbij trekkende ganzen. Toch is het een surrogaat van de werkelijkheid, een kopie, een indirecte perceptie. Er hoeft maar één blad in het water te vallen om het gladde spiegeloppervlak met al zijn reflecties te verstoren. De weerspiegelde stilte, schoonheid en helderheid blijken simpel te kunnen worden verstoord en zijn dus niet het Werkelijke. Dat wat je qua normen en waarden nastreeft, is slechts een kopie en kan nooit het werkelijke zijn. Het werkelijke is namelijk onkopieerbaar en onreflecteerbaar! Als je nog leeft volgens normen en waarden, in het bijzonder spirituele normen en waarden, via reflecteren en via refereren, dan kun je ervan op aan dat je zogenaamde realisatie een mind-realisatie is. Dat is wel het ergste wat er met je kan gebeuren.”

Vraag: “Ik hoor je soms ook tegen mensen zeggen om hun leven niet te baseren op hun hart, maar ook daar voorbij aan te gaan?”

Randolph: “Ja, wat mensen onder hun hart verstaan en onder liefde verstaan ligt hun laatste taboe en hindernis. Je ervaringen omtrent het hart en de liefde opgeven door werkelijke Liefde in de ogen te kijken en bereidt zijn het Hart der harten in volledige naaktheid te ontmoeten is nogal wat. Er bestaat in het Oosten een mantra: ‘Gaté Gaté Paragaté Parasamgaté Bodhi Svaha’. Het betekent: ga voorbij, ga voorbij het hoogste, ga voorbij de allerhoogste Realiteit, ga voorbij de hoogste tree van verlichting en ook daar aan voorbij. Wanneer ‘Gaté Gaté Paragaté Parasamgaté Bodhi Svaha’ niet echt gerealiseerd is en herkend is als een uitdrukking van je onnoembare Verloren Natuur, gebruikt men dit om alsmaar verder te zoeken, alsmaar verder te gaan, alsmaar verder te vinden of als maar verder te verdiepen...Waar het leven dat Randolph heet om draait, anderen te laten zien dat er een permanent einde is aan Mind. Misschien is het voor een bepaald normen- en waardesysteem bewonderenswaardig om alsmaar verder te gaan...in de doolhoven van de Mind...Voordat mensen in verlorenheid opgaan, gaan ze meestal door fasen waarin ze hun leven nog op het één en ander baseren. De drie meest voor de hand liggende fasen zijn: de basering op en referering naar de mind in de vorm van een normen- en waardesysteem, de basering op en referering naar het hart in de vorm van het voorkomen van dat wat op het hart gaat liggen en de basering op en referering naar Zijn. Dit laatste uit zich meestal in de vorm van een subtiele transparante referering naar ‘Wat IS’ of leidt tot een vorm van ‘terugtrekking’ in het Absolute.
Iemand die zijn Vrijheid teruggevonden heeft, baseert zijn leven niet meer op iets, nog op niets. Iedere basis en basering zijn verloren gegaan. Hij heeft niet alleen alles uit handen gegeven, hij heeft ook ontdekt dat alles al uit handen was. Hij baseert zijn leven niet op de mind, noch op het hart, noch op Zijn. In Verlorenheid is er geen basis meer, noch vindt er basering plaats.
Het einde van de mind, de verbranding van iedere 'terugweg', het opgaan in het Stalende, heet Bevrijding.


Vraag: “Je legt wel eens uit dat dit niets te maken heeft met het ontkennen van het hart en Zijn of met het er overheen stappen.”

Randolph: “Inderdaad. Dat heeft er niets mee te maken. Bevrijding betekent niet dat je iets doet dat tegen het hart of Zijn is. Je leeft vanuit de realiteit, het werkelijke Hart, die de mind, het hart en het Zijn omvat. Uitsluiting is dan geen issue meer. Je bent alles. In verlorenheid zijn een open mind, een open hart en open Zijn allemaal inbegrepen. Het leven zorgt voor zichzelf en heeft geen bemoeienis vanuit een vertrekpunt of zogenaamde basis nodig.

Vraag: “Als het allemaal zo simpel is, waarom is niet iedereen meteen verlicht of hier enorm enthousiast over?”

Randolph: “De herkenning dat alles uit je onmiddellijke ‘Vrijheid’ oprijst, is het ontwaken in Waarheid en is bijzonder simpel. Daar deze Vrijheid zo ‘intens vrij’ is dat je hierin geen enkel houvast hebt, en geen poot hebt om op te staan, heerst er over je ware vrije aard in eerste instantie nogal wat angst en zullen de meeste mensen in het begin van hun ontdekkingstocht met hun aandacht om deze ongelooflijke Vrijheid heen draaien. Misschien heb je wel eens zo’n natuurdocumentaire gezien, waarin gevangen dieren weer in vrijheid worden teruggezet. Soms moeten ze die dieren letterlijk hun kooi uit duwen. Dit draaien om het ‘houvastloze’ ervaren mensen meestal in de vorm van ‘angst voor het Onbekende’. Ergens voel je natuurlijk wel de peilloze diepte van deze ‘ongelooflijke’, ‘onbevattelijke’ en ‘onbekende Vrijheid’. Je zoektocht begint met dat waar je via je angst omheen draait en eindigt als je om ‘dat wat je ontdekt hebt’ niet meer heen kunt. Je gaat dan weer over op ervaren, en via grenzeloos ervaren valt alles weg en hervind je jezelf als de onervaarbare Vrijheid en Liefde die er al die tijd was en waarin al je angsten opkomen en weer in verdwijnen.

Ooit benadrukte een wijze de eenvoud van Waarheid en beweerde dat als Waarheid gecompliceerd was, iedereen het zou begrijpen…Hierop verder gaand, zou je kunnen zeggen dat als Vrijheid zwaar en moeilijk was, dan zou iedereen het verdragen…Heb je ooit van de filmtitel ‘The unbearable lightness of being’ gehoord?
Als Waarheid luidruchtig was, dan zou iedereen het verstaan…
Als Waarheid een prestatie was, dan zou iedereen die maar een beetje gemotiveerd was het wel krijgen of bereiken…
Het is juist het totaal gefocust en geconditioneerd zijn op gecompliceerdheid, moeite, zwaarte, lijden, lawaai en bereiken, waardoor het evidente je in eerste instantie ontgaat en waar je in tweede instantie, als je het peilloze van het evidente in de peiling krijgt, om heen blijft draaien. Dit gebeurt uit gewoonte en door concludering en dramatisatie.
Dat wat voor de hand ligt, totale helderheid en transparantie, wordt even zo totaal overkeken. Dat wat vanzelfsprekend is, het zelf dat spreekt, wordt totaal overschreeuwd. Dat wat totaal moeiteloos en lichter dan licht is, wordt totaal overzwoegd. Niet omdat het Geheel er niet is, maar omdat mensen als een soort massapsychose elkaar in beperkingen, zwaarte en moeite bevestigen, zodat de beperkende macht der gewoonte je aandacht in zijn greep houdt.
Uiteindelijk wordt de verlichting totaal overbelicht door aandachtinvestering. Het doorzien van de illusie van aandacht en het opgaan van aandacht in het verloren aandachtsloze Stralende is de Bevrijding.

Dit is je geboorterecht en onmiddelijk toegankelijk voor iedereen hier op aarde!