Satsang, Advaita, Zen, Jnanayoga
Satsang & Advaita Vedanta
Satsang & Yoga
Satguru.nl Satsang Home
Satsang guru Randolph

Satsang
interview
met Randolph
de initiator van Satsang Magazine,
Randolph: “Ik merk in mijn Open Satsang dat in dit huidige tijdsgewricht een geestelijke aardverschuiving plaatsvindt. Dit decennium is een overgangstijd waarin de ‘tandwielen’ van de ‘oude invloedsfeer’ en de ‘nieuwe invloedsfeer’ elkaar raken. In het massale ontwaken dat nu plaatsvindt, zijn talloze mensen met Satsang en Zelfrealisatie betrokken. Het is merkbaar dat velen net voor de definitieve overgang van Zijn naar Niet-Zijn staan. Net op de grens van Zijn en Niet-Zijn - daar waar alle wegen eindigen en alle wezenlijke tradities elkaar ontmoeten - zie je dat talloze ontwaakten zich in een Eenheids- of Zijnsrealisatie ‘neervlijen, gaan ‘wonen’ of blijven hangen. Mijn Open Satsang is de ontmoetingplaats (sang) van Zijn (Sat) en Niet-zijn. Vandaar ook de naam Satsang (Sat-sang). In de meest wezenlijk zin betekent Satsang dus 'de ontoetingsplaats, waar Zijn en Niet-Zijn tegen elkaar wegvallen'!

Voordat de laatste voetstappen in de Satsang oceaan verdwijnen, treed er vaak een cumulatie op van gestrande zielen. Ik zie dagelijks dit soort vastgelopen mensen in mijn Open Satsang belanden. Dit Satsang Magazine kan de overbrugging zijn voor hen die er aan toe zijn om in de Stralende Verlorenheid van ‘Genezijde’ (géén zijde) op te gaan. In dit Satsang Magazine vind je dan ook de rapportages en verwijzingen terug van degenen die hun oplossing in ‘Genezijde’ reeds gevonden hebben. Om die Realisatie aan te duiden spreken zij in termen van bijvoorbeeld de overgang van ‘in eenheid met God verkeren’ naar ‘Goddelijkheid’, de overgang van ‘Whole-mind’ naar ‘No-mind’ en de overgang van ‘Zijn’ naar ‘Niet-Zijn’…”

Vraag: “Kun je in deze Satsang hierover nog wat preciezer uitwijden?

Randolph: “Heel wat mensen hebben dankzij satsang momenteel het licht gezien. Wanneer ik ze in Open Satsang ontmoet herken ik het ontwaakte licht in hun ogen. Toch is het vaak nog ‘contained’ licht. Het is nog niet volledig vrijgegeven. Ondanks dat het levenswater overal hetzelfde is, bepaald de begrenzing waarbinnen het zich begeeft de werking en geeft het een eigenschap. Wanneer het ‘levenswater’ wordt bepaald door oevers, dan gedraagt het zich als een meanderende rivier. Als uiteindelijk de levenskracht uitmondt in de Grote satsang Oceaan, dan wordt deze Oeroceaan van Eenheid, hoe uitgestrekt ook, noch altijd gekenmerkt door de omringende continenten van Alomtegenwoordig Zijn”. Mijn Open Satsang zijn er met name voor mensen die in hun oncontainedheid willen opgaan.

Puur Licht, puur Bewustzijn laat zich door niets bepalen. Als Zijn in de verlorenheid van Niet-Zijn is losgelaten, dan is alles volledig vrij gegeven. ‘Uncontained’ Licht heeft alle eigenschappen verloren. Je zou kunnen zeggen dat met het opgeven van de laatste verkramping, het tegendeel van gevangenschap, de verlichting zelf, er nog een ander ontwaken bestaat. Het ontwaken in de Verlorenheid van het Stralende.
Welkom in Open Satsang!”

Vraag: “Hoe herken je dit bij mensen in Satsang?”

Randolph: “Het is niet alleen dat ik dat herken, maar zij die er aan toe zijn herkennen het in Open Satsang zelf ook. Ondanks dat alles er is, het ongelimiteerde Zijn, de bliss, de helderheid…is er ergens het gevoel dat er nog iets niet helemaal klopt. In die allerlaatste fase van verlichting zie je vaak dat men nog in staat is om naar Verlichting te refereren. Er is vrijheid, maar er is nog geen bevrijding van vrijheid. Op de één of andere manier heerst er nog een referentiemogelijkheid naar wat Vrijheid is (en dus ook naar wat het niet is). De meest subtiele spirituele normen, waarden en idealen liggen hier in Satsang verborgen. Op een bepaalde manier zou je kunnen zeggen dat het laatste ideaal er zijn’ is. Bewust zijn, ‘Ik ben’, is de laatste idealisering. Binnen ‘Ik ben’ wordt het licht nog bevat en omvat. Het licht zelf is nog niet vrij gegeven. Het is nog geen pure ‘oncontainde’ straling. Bij mensen in die laatste fase heerst er veelal nog een serieusheid en stijfheid. Het is niet ‘out of control’. Men is nog niet 'van God los'. In Tibet zou men zeggen dat het de serieusheid is van het nog verkeren van aandacht in dit ‘bardo van leven en sterven’, van de illusie geboren te zijn en ook weer kunnen sterven. Bij hen wie het volledig loslaten dankzij Open Satsang wel heeft plaatsgevonden, heerst een soort onschuldige, ontembare en onbevangen kinderlijkheid. Je verkeert dan in en als ‘het Ongeborene’. Er vindt geen expansie meer plaats. Alle containers zijn geëxplodeerd, alles is vrij gegeven. Er bestaan geen ‘serieuze’ ideeën meer over bijvoorbeeld het lot van de mensheid, verlichting, de mind, waarheid, het eigen functioneren...… Niet alleen het ‘ik’, de ‘mind’ en ‘het Universele Zijn’ worden in Open Satsang als onwerkelijk gezien, maar ook het tegendeel ervan. De toestand die dan heerst, bracht één van mijn oude lichtbroeders, Jezus, onder woorden met ‘Gij zult gelijk zijn als het kind’”.

In deze overgangstijd komt dit Satsang magazine om de hoek kijken en haakt precies in op de situatie van het nog nét niet totaal vrijgegevene…”

Vraag: “Je vertelt dat het één en ander in die laatste fase van loslating nogal ‘tricky’ is. Waarom is het hier juist tricky? Als mensen dankzij Open Satsang de eenheid van Zijn gerealiseerd hebben, dan heerst er toch juist een enorme helderheid?

Randolph: Ja, als de Eenheid van Zijn is gerealiseerd heerst er die enorme helderheid. Alles binnen ‘Ik Ben’ (ik ben dit of dat) is ondergeschikt en kristal helder, maar in de ‘Ik-ben-heid’ zelf zit het addertje onder het gras. Als de Eenheid van Zijn volledig is gerealiseerd, noemen ze in het Oosten deze toestand in zijn totaliteit: Sat-Chit-Ananda. Ontwaakt Zijn (Sat), ontwaakte Helderheid (Chit) en de ontwaakte Gelukzaligheid van het Hart (Ananda). Waarom ik hier in Open Satsang deze toestand ‘tricky’ noem, komt omdat dit stadium nog niet de Uiteindelijke Werkelijkheid is en men met de realisatie van de afwezigheid van ‘iemand’ buiten Open Satsang nauwelijks nog op aanspreekbaar is. Het defensiemechanisme op aanspreking op dit niveau is de klassieke reactie: er is ‘niemand’ die aanspreekbaar is, er is geen ‘ik’, er is geen ‘mind’…”

Waarom het op de grens van ‘Zijn’-‘Niet-Zijn’ zo ‘tricky’ is, is dat het denken zich hier neerlegt. Het funeste is, dat op het niveau van een onwankelbare realisatie van ‘de afwezigheid van iemand’, ‘No-mind’ en ‘geen-ik’ WAAR lijken!”

Vraag: “Even een vraagje tussendoor: is er nu wel of geen mind? Wat is mind nu eigenlijk?”

Randolph: “Mind is aandacht. Ongefocuste en gefocuste aandacht. Als aandacht niet meer ‘contained’ is en het opgegaan is, is er geen mind.”
Openheid, Open Satsang is dan je realiteit.”

Randolph: “Ik ga in deze Satsang even verder met waarom het op de grens van ‘Zijn’-‘Niet-Zijn’ zo ‘tricky’ is. Het funeste is, dat op het niveau van een onwankelbare realisatie van ‘de afwezigheid van iemand’, ‘No-mind’ en ‘geen-ik’ WAAR lijken! Er heerst dan enkel nog Alomtegenwoordigheid, in het Engels ookwel Omnipresence genoemd. Alomtegenwoordige aandacht is ‘overal-en-nergens-te-lokaliseren’. Omnipresente aandacht is ‘overal-aanwezig-eeuwig’. Aandacht is dan niet meer vast te pinnen, noch in ruimte (hier), noch in tijd (Nu). Juist deze onpinbare onaanspreekbaarheid buiten Open Satsang, is de mind in zijn meest subtiele en ergste vorm: het zet zich vast en verdedigt zich haast onmerkbaar met Hier-en-Nu (er is alleen maar eindeloos hier-en-Nu). Ondanks dat aandacht niet meer te lokaliseren is (geen aanwijsbaar Hier) en geen tijdsbepaling meer heeft (geen aanwijsbaar Nu), verkeert het nog wel in de container van eindeloos universeel Zijn, van ‘Ik-Ben’. Het ultieme verdedigingsmechanisme van de mind is ‘eindeloosheid’ en dat is heel wat anders dan ‘oneindigheid’. Het voor de hand liggende defensie mechanisme hierop zou bijvoorbeeld kunnen zijn: ‘dat is ook maar een idee, dat is ook maar een concept…’ Alleen een Satguru kan in Open Satsang op dit niveau nog tot iemand doordringen.”

Vraag: "Hoe is hier in Open Satsang dan nog door te dringen?"

Randolph: "Als mensen in een vergaand stadium hieromtrent verkeren, zitten ze in een gesloten systeem. Op dit niveau is de mind een ster om (schijnbare) gesloten systemen op te bouwen. In zo'n 'zelf' in stand houdend systeem opgesloten zitten, noemen ze in mijn traditie een mind-realisatie. Een mind-realisatie kan op drie niveaus plaatsvinden. Op het niveau van het denken verkeer je dan in een denkrealisatie, op het gebied van voelen is er dan sprake van een gevoelsrealisatie en de derde mogelijkheid en het meest moeilijke niveau om iemand nog aan te spreken is de Zijnsrealisatie. Het kenmerkende van een Mind-realisatie is dat alles door zo'n mind in een gekopieerde vorm wordt buitgemaakt.

Vraag: "Wat bedoel je met kopiëren?"

Randolph: "Wanneer ik bijvoorbeeld verwijs naar het oneindig vallen van aandacht in Liefde en Waarheid, dan beweert zo'n mind-set dat dit ook het geval is. Het komt dan met de gekopieerde vorm van ‘oneindig’ vallen: eindeloos vallen. Mind heeft namelijk de capaciteit om eindeloze spiegelsferen en reflectiewerelden te scheppen. Wanneer ik in Open Satsang vraag of degene die dat zo vindt ook oneindig valt, dan wordt daar meestal omheen gedraaid of wordt er overgeschakeld dat er ‘niemand’ is. In het Oosten maken ze een belangrijk onderscheid tussen 'eindeloos' en 'oneindig'. De extensie van mind, van de zijnstoestand, is eindeloos. ‘The halls of mirrors’, de spiegelsferen van de mind zijn eindeloos. Die vorm van lijden kent geen einde, is werkelijk eindeloos. De naam die ze in het Oosten voor eindeloos lijden hebben heet Samsara. Samsara: de eindeloosheid van Eenheid, van universeel Zijn. Oneindigheid is iets heel anders. Oneindigheid staat voor géén begin en géén eind. Beide zijn onwerkelijk. Dit is ook het verschil tussen Satsang en Open Satsang. Dat beide onwerkelijk zijn maakt een enorm verschil. In het Oosten heet dit Nirwana. Nirwana staat voor afwezigheid van lijden. Toen de Boeddha onder zijn boom zat, realiseerde hij het verschil tussen Samsara en Nirwana, tussen eindeloosheid en oneindigheid. Eerst raakte hij in een totaal geestelijk faillissement. Hij voelde zich totaal mislukt in zijn queeste naar een einde van het Lijden. Hij kwam Samsara volledig onder ogen en accepteerde zijn falen tot op het diepste niveau, de Zijnstoestand. Hij kwam bij het basisdilemma in zijn meest directe vorm: Zijn - Niet-Zijn. Hij voelde het absoluut mislukt zijn voor het leven. Op het moment dat hij niet dieper kon zakken, kwam hij op de bodem, ‘the ground of Being’ en ontdekte hij het oneindige 'achterland', de ongrond van Niet-zijn. Boeddha’s zwaartepunt verhuisde op dat moment van de eindeloosheid van Samsara naar de oneindigheid van Nirwana.

Vraag: "Waarom noem jij in Open Satsang de eindeloosheid van Zijn lijden?"

Randolph: "Hier in Open Satsang verwijs ik naar het 'uiteindelijke'...Zijn is de wortel van illusie. De oorzaak van alle onderscheidingen. Het is niet het uiteindelijke, het oneindige: de afwezigheid van een begin of einde. Eindeloosheid of eeuwigheid is de onophoudbare extensie van illusie, de eindeloze zinsbegoocheling van het leven. Het summum van lijden is het accepteren van je Eindeloosheid als je Ware Natuur. Als je je weddenschap op bewustzijn hebt gezet, is dit de illusie ten top en het lijden op zijn hoogtepunt. Meestal is het lijden dan zo groot dat het totaal gecamoufleerd is. Kom daar dan nog maar eens uit! Een van de camouflages op dit niveau is dat je niemand meer nodig hebt. Of het vindt in de vorm van weerstand tegen autoriteiten plaats. Er ontstaat een gecamoufleerde weerstand in de vorm van niets meer willen claimen, definiëren en positioneren en zij die dat ‘for the sake of Love’ wel weer gaan doen worden veroordeeld. Meestal kan men daar alleen onder leiding van een Satguru of Siddha nog uitkomen. De meeste mensen in deze fase, komen pas de bespiegeling van het Absolute, het eindeloze universele leven onder ogen als de dood zijn intrede doet. De des-illusie van aandacht is dan vaak zo groot dat het daardoor niet het oneindige licht van Nirwana in kan gaan.

In Open Satsang vormeren zich meer en meer mensen die op dit moment aan het einde van hun weg zijn gekomen. Het zijn uiterst gevoelige mensen. Ze hebben in hun maatschappelijk functioneren meestal hoogwaardige vaardigheden ontwikkeld om anderen te helpen en om met hen te communiceren. Therapeuten, managers, Avatar masters, Zen-masters, Yoga-leraren, Satsang-leraren, Mindfulness trainers, Spirituele- en Mental-coaches... you name it. Helaas is het ook zo dat die laatste, prachtige, maar voorwaardelijke vaardigheden te buiten moeten worden gegaan om het oneindige onvoorwaardelijke te realiseren. Hier ligt een enorm taboe op. Aan het einde van die wegen helpt vaak alleen nog maar het overtreden van alle spirituele Zijns- en Eenheidregels. Pas als zo'n systeem in Open Satsang totaal in het nauw gedreven is, komt de ‘eindeloze aap uit de mouw’. Pas als ik in Open Satsang ál iemands idealisaties overtreedt en onder druk zet, wordt de camouflage op een pijnlijke manier zichtbaar. Mijn oude leermeester Alexander noemde dat ‘je laatste troef’. Dat is juist waar mensen dan nog in vastzitten en wat nog niet totaal is vrijgegeven. De acties van een Jnani zijn erop gericht om denk- en voelrealisaties om zeep te brengen. Ze zijn in het bijzonder gericht op de laatste troef: het ten val te brengen van Bewustzijn. Dit bewuste is niet je Ware Natuur, het is de basis van Mind. De wortel van Zijn, de wortel van de illusie 'Ik ben' wordt er meedogenloos uitgetrokken. Pas dan verhuist je aandacht van ‘het eeuwige leven’ naar de ‘oneindigheid van het Absolute’.

De Jnani's uit mijn traditie zijn allen bereidt om in Open Satsang voor anderen door het vuur te gaan. Al worden we door de hele mensenwereld uitgestoten. We kunnen ook niet anders omdat we zelf dat 'Vuur' zijn.

Vraag: “Hoe zijn mensen op dit niveau in Open Satsang nog te mobiliseren?”

Randolph: “Wat ik al vaker heb gezegd: er zijn maar twee manieren om mensen voorbij Zijn te brengen: angst of liefde. Uiteindelijk blijken dat de twee gezichten te zijn van dezelfde munt. Angst brengt ieder idee van liefde, iedere kopie van liefde om zeep en Liefde brengt ieder idee omtrent angst om zeep. Het zijn juist die bewuste skills, je bewustheid, die je tot subtiel hoogwaardig mens maken en die achtergelaten moeten worden om in Goddelijkheid over te gaan. Je expandeert in Open Satsang uit hoogwaardig mens-zijn en vindt je Ware Thuis in Goddelijkheid.”

Vraag: "Verlies ik dan door Open Satsang ook mijn communicatieve vaardigheden en alle andere zaken die mij hebben gebracht tot waar ik als mens nu ontwikkeld ben?

Randolph: Daar hoef je niet bang voor te zijn. Je zwaartepuntverhuizing naar Absolute Vrijheid betekent niet dat je andere vaardigheden verliest, je expandeert enkel naar iets wat nog groter is. Als je het hart verlaat en daarna het Zijn, dan zijn die juist allen in een volledige realisatie inbegrepen. Het gebied van het onvoorwaardelijke Goddelijke is resoluut en absoluut. Niet liefdeloos, juist pure Liefde, maar een liefde waar alle ideeën over liefde en wat liefde is, in zijn verbrand. Hier is er geen voorkeur voor de leeuw die verhongert of de gazelle die wordt opgegeten.

Het eerste artikel waarmee dit Satsang magazine wordt gelanceerd, het report van Bernadette Roberts, gaat precies over deze laatste stap. Het duurde voor haar maar liefs 25 jaar om uit de Eenheid met God te expanderen. Jnani's, Siddha's en Satguru’s proberen dat voor hun leerlingen te versnellen, te katalyseren en voor wie dat wil het er op de juiste plaats en tijd door te drukken. Dit gebeurt altijd op de scherpst van de snede, via alles of niets. Het kwartje kan dan naar angst vallen en wegvluchten of naar opgaan in pure Liefde. Toch hoef je voor dat 'de ene kant op vallen' niet bang te zijn, want IEDER MOMENT IS ER IN OPEN SATSANG WEDEROM DE MOGELIJKHEID....

Vraag: “Als zo velen juist in die laatste 'tricky' fase blijven steken, zijn er dan nog wel mensen over om in dit satsang magazine aan het woord te komen?”

Randolph: “Oh er zijn er nog genoeg die de allerhoogste waarheid hebben ontdekt en deze verwoorden en leven. Alleen zijn de meesten niet algemeen bekend. Er zijn altijd mensen geweest die op het juiste moment de simpele, directe en pure Waarheid ontdekten en onder de aandacht brachten. Meestal kregen zij benamingen in overeenstemming met de cultuur waarin zij leefden: Boeddha’s, Samurai’s, Jnani’s, Siddha's, Satguru’s, Cheng’s, Zelf-gerealiseerden, Verlorenen… en zij die voorbij aan elke vorm van benoeming en naamgeving zijn gegaan. Zij zijn de ‘verwijzers’ naar je Onveranderlijke, Tijdloze, Absolute, Oneindige, Vrije, Ware Natuur. Het waren mensen zoals mijn leermeesters Sri Ramana Maharshi, Sri Nisargadatta en Alexander Smit. Velen van hen bleven onbekend, want hun verwijzingen stonden altijd in het licht van ‘de Onveranderlijke Stralende Essentie’ en verwezen nooit naar ‘de tijdelijkheid van de schaduwfiguur’ die het doorgaf.

Dit Satsang magazine laat hen aan het woord. Via dit Satsang magazine krijgt het verstilde Stralende Hart een directe en kristalheldere stem.”

Vraag: “Kun je in verband hiermee iets over je eigen achtergrond zeggen?

Randolph: “Ik kom voort uit een eeuwenoude geestelijke familie van leermeesters die door de traditie van de Advaita Vedanta Jnani’s worden genoemd. Ze noemen ons Jnani’s omdat we ons Jnana, ‘Kennendheid’ of ‘Zijn’, hebben eigengemaakt. Als Jnani heb ik niet alleen mijn eigen afwezigheid gerealiseerd, maar heb eveneens het illusoire karakter van de Zijnstoestand doorzien en ben er aan voorbij gegaan. Deze Stralende verlorenheid, vooraf aan Eenheid en het universele Zijn, wordt ookwel ‘The Unborn’ genoemd.

Vraag: “Wat is kenmerkend voor de Open Satsang traditie waaruit jij voorkomt?”

Randolph: “De Satsang traditie van waaruit ik voortkom, bestaat uit een opeenvolging van leermeesters die de Navnath Sampradaya heet. De leermeesters uit deze traditie staan midden in het leven. Men noemt onze traditie ookwel ‘de huishoudtraditie’. Dat heeft zo zijn voordelen. De kans is dan klein dat je aan de haal gaat met leermeesterschap en je komt niet zou gauw in een isolement of uitzonderingspositie. Vaak vormen we gezinnen en runnen onopvallend onze huishoudens. Tegelijkertijd vertegenwoordigen we en verwijzen we naar de allerhoogste Waarheid. De Waarheid en Vrijheid die Jij en Ik van nature zijn. Ik heb daar inmiddels moderne bewoordingen aan gegeven: Open Satsang en Open Darshan. Open Satsang staat voor de Waarheid, die hier geleefd wordt en waar je als het ware binnen stapt als je mij ontmoet. Open Satsang kun je niet geven, je kun het alleen maar leven. Er is een wezenlijk verschil tussen Satsang die gegeven wordt en plaatsvindt in een leven en een leven dat plaatsvindt en geleefd wordt in Open Satsang. Ik ben Open Satsang. Open Satsang is mijn onmiddellijk geleefde Natuur en het is jouw Natuur. Het is mijn wezen om het Levende Stralende Hart waar te maken voor hen die zijn toegewijd aan Waarheid. Wanneer het mocht gebeuren dat je mij ontmoet, maak je op dat moment deel uit van mijn leven in Open Satsang. In aanraking komen met Open Satsang is de initiatie in de geleefde Waarheid en zij die werkelijk en waarachtig toegewijd zijn, verwerkelijken daarmee hun Stralende Natuur. Omdat het hier om de doorgave van de ‘Levende Waarheid’ gaat, zal het ook via ‘het levende’ overgebracht moeten worden. Ik voel me ook via dit Satsang Magazine geroepen om ervoor te zorgen dat deze ‘transmissie’ niet verloren gaat en in kracht afneemt door commerciële doeleinden, persoonlijke belangen, psychologisering of andere ervaringsgerichte oppervlakkigheden. Mijn verwijzingen zijn zonder omwegen. Dit doe ik al eonen lang en zal dat altijd blijven doen.”

Als je door je basisdilemma heen gaat en dit basisdilemma zich oplost, ‘explodeert’ contained licht in de toestand waarin alles is vrijgegeven en heerst er de Stralende toestand die ik Verlorenheid noem”.
.
Vraag: “Je noemt je functioneren Satguru, is Satguru je Ware Natuur?”

Randolph: “Nee, Satguru is niet mijn Ware Natuur. Satguru duidt op mijn functioneren in Open Satsang. In het begin, zo'n vijftien jaar geleden, had ik wat moeite om me ook nog maar enigszins te positioneren of ook maar iets te claimen. Ben je eindelijk van het toneel verdwenen, wordt je op de één of andere reden weer door het bestaan teruggeroepen om je te profileren. Dit gebeurde trouwens ook met mijn geliefde leermeester Sri Nisargadatta Maharaj. Toen Maharaj het 'gezien' had, verkocht hij zijn zaakjes en liet hij alles en iedereen achter en trok de bergen in. Alle ideeën omtrent iets of iemand zijn, iets vertegenwoordigen of op een bepaalde manier te functioneren waren verzwolgen. Op een gegeven moment kwam hij een medeleerling van zijn reeds overleden Guru tegen. Deze vroeg hem hoe hij het in zijn hoofd haalde om iedereen de rug toe te keren. Het bestaan stak er bij Maharaj ook een stokje voor, om hem volledig van het toneel te laten verdwijnen. Het bestaan vroeg hem ook om een bepaalde functie te vervullen. Ik herinner me nog de kop van het artikel over Maharaj in de Panorama: 'God heeft geen tanden'.

Deze laatste weerstand omtrent het positioneren en definiëren van mijn invloed op anderen is op een gegeven moment ook verbrandt. In Zen spreken ze in dit geval over 'ook weer van de berg naar beneden komen'. Juist die types die in de weerstand tegen het positioneren en profileren zijn blijven hangen spreken me op dit definiëren van mijn functioneren wel eens aan. Voor mij is dit slechts een humoristisch spel, voor andere is het 'no-claimen' blijkbaar serious business."

Vraag: "Wat bedoel je met 'van de berg naar beneden komen'?"

Randolph: "In Zen spreken ze over 'voor de berg staan', 'halverwege de berg' blijven hangen, de 'top van de berg bereiken' en 'weer van de berg naar de andere kant afdalen'. Voor de berg staan, is hoe de meeste mensen onbewust leven. Als mensen, na eerst een tijdje 'halverwege de berg zijn blijven hangen' (dwepen met de Zijnstoestand) dit wonder boven wonder achter zich kunnen laten en uiteindelijk toch de 'top van de berg' bereiken (het Absolute), is het slechts voor een enkeling om ook weer 'van de berg naar de andere kant af te dalen'. ‘Het Absolute’ is ‘de top van de berg’. Hier ‘beneden aan de andere kant van de berg’, komen ‘het Absolute’ en ‘het relatieve' samen om tegen elkander weg te vallen. Je leeft dan ‘Genezijde’. Voor een buitenstaander’ is het verschil van ‘voor’ of ‘achter de berg’ niet merkbaar. Iedere vorm van ‘winst’ of ‘verlies’ is namelijk verzwolgen. Je aandacht fungeert dan nog wel ‘in de wereld’, maar Jij bent niet van de wereld’.

Vraag: “Waarom is dit voor anderen buiten Open Satsang moeilijk te herkennen?”

Randolph: “Zen heeft hieromtrent een gezegde: eerst is een boom gewoon een boom, vervolgens is een boom bewustzijn, het Zelf... en uiteindelijk is een boom gewoon weer een boom. Helaas moet iemand werkelijk goed kunnen voelen en zijn onderscheidingsvermogen dusdanig zijn aangescherpt om het verschil te kunnen voelen tussen iemand die zich positioneert uit Liefde aan de 'andere kant van de berg, maar in zijn eigen beleving die positie niet IS en iemand die 'voor de berg', 'halverwege de berg' of 'op de top van de berg' werkelijk gelooft in zo'n positie als zijnde de werkelijkheid! Dit geldt trouwens ook voor het verschil in het overtreden van iemands spirituele normen- en waardesysteem vanuit de positie 'voor de berg', 'halverwege de berg' of 'op de top van de berg' (het werkelijk veroordelen van iets of iemand) en het overtreden van hetzelfde vanuit de Vrijheid aan Gene zijde ('de andere kant van de berg') als ‘Divine intervention’ (Goddelijke interventie).

Vraag: "Van waaruit gebeurt dit positioneren van je functioneren en de initiatie van dit Satsang Magazine nu precies?"

Randolph: "Uit ‘Divine intervention’, uit liefde voor dit leven en 'my dear Ones', wil ik nu wel een soort ‘wegwijs-bordje’ om mijn nek hangen en dit satsang magazine de wereld in sturen. Het satsang magazine toont dit alomtegenwoordig universeel principe in werking. Het is een manier waarop anderen mij in waar ik voor sta, makkelijker kunnen vinden. De namen Satguru, Jnani en Siddha vormen in de manifest een soort kristallisatiepunt voor Waarheidzoekers, die op zoek zijn naar de laatste overdracht. Deze tijd is bij uitstek geschikt om het Hart naar voren te laten treden en haar stem onomwonden en krachtig ten opzichte van een overschreeuwende mind te spiegelen.

Vraag: “Wat is een Satguru dan. Waar staat die definitie dan voor?”

Randolph: “Al eeuwen gebeurt deze overdracht via een leermeester die het ‘Uiteindelijke’, voorbij de Zijnstoestand, heeft gerealiseerd. In het Oosten spreekt men in dat geval van Satguru. ‘Sat’ komt van ‘Zijn’. De Satguru verwijst je voorbij de Zijnstoestand. Nadat de illusie van een ‘persoon’ of ‘ik’ duidelijk is geworden, confronteert hij je met de ‘wortel van illusie’; de Zijnstoestand zelf. Dit doe ik door je met je basisdilemma in aanraking te brengen. Als je door je basisdilemma heen gaat en dit basisdilemma zich oplost, ‘explodeert’ contained licht in de toestand waarin alles is vrijgegeven en heerst er de Stralende toestand die ik Verlorenheid noem. Juist in deze toestand waarin alles is ‘verloren’, is de totale bevrijding ‘gewonnen’. De relatieve zijnstoestand is dan volledig verteerd door Absoluut bewustzijn. Mijn functie is het doorgeven van ‘dit levende’, het Stralende: de transmissie van ‘Heart and Space’. Omdat ik dit ben en leef, gebeurt die overdracht via mijn onmiddellijk geleefde stralende Werkelijkheid, door mij ookwel Darshan genoemd.”

Vraag: “Hoe zou je het karakter van dit Satsang magazine willen omschrijven?”

Randolph: “Omdat er in dit Satsang magazine alleen naar de Stralende Essentie wordt verwezen, voorbij aan de illusie van Zijn, zou je het magazine puur ‘Vedantisch’, puur ‘Zen’ of puur ‘Satsang’ kunnen noemen. ‘Advaita’ staat bijvoorbeeld voor non-dualiteit en eenheid, maar in dit magazine wordt juist het illusoire karakter van ‘Advaita’ benadrukt. Net als bijvoorbeeld de Hata-yoga ooit in het leven is geroepen om je te laten zien en je te laten ervaren dat je niet het lichaam bent, noch dat je aandacht in het lichaam opgesloten zit, zo is de ‘Advaita Vedanta’ in het leven geroepen om je het illusoire karakter van Eenheid en Zijn te laten zien en ervaren.

Vraag: “Je beweert dat deze overgangstijd bijzonder geschikt is voor deze definitieve overgang.”

Randolph: “Ja, dit is DE TIJD hiervoor. Toch brengen wezenlijke overgangstijden, zoals deze, helaas ook algemene verwarringen met zich mee. Voordat de glorie van het nieuwe zich openbaart, sterft het oude af en treedt er in het massabewustzijn een periode van ‘wezenloosheid’ en chaos op.”

Vraag: “Wat bedoel je dan, wat zie je daar dan van?”

Randolph: “Zij die niet goed begeleid worden, missen nét de boot. Ooit was bijvoorbeeld de Hata-yoga ontwikkeld om mensen te laten ervaren dat ze niet het lichaam zijn. Nu zie je hier in het Westen dat de Hata-yoga een ‘lekker in je lijf optiek’ wordt, waarmee er een nog sterkere verankering in de illusie van het lichaam plaatsvindt. Op dezelfde manier wordt over het algemeen in de ‘Satsang-wereld’ de Zijnstoestand op een voetstuk gezet. ‘Zijn’ is dan het hoogste doel. Via psychologisering van Satsang, Advaita Vedanta en Zen, dweept men met de Zijnstoestand of zwelgt men er zelfs in. Op basaal niveau leidt dit eerder tot een ‘verankering’ in Zijn, dan dat het leidt tot het voorbij gaan aan Zijn, wat werkelijke Zelf-realisatie is.”

Vraag: “Zijn is dus niet genoeg”.

Randolph: “Hier in Open Satsang is Zijn is een doorgang. Een doorgang waar je weliswaar niet omheen kunt, maar er je thuis in projecteren of er je woning in optrekken is heel wat anders. Zoals Jezus ooit zei: ‘Alleen door Mij (Zijn, bewustzijn), kom je tot het Koninkrijk Gods’. Het was nooit de bedoeling om in Jezus (Zijn, bewustzijn) te blijven steken. Het werkelijke thuis is het koninkrijk Gods, Goddelijkheid. Zijn is ‘de poortloze poort’, waar je vooralsnog eerst doorheen moet gaan om te ontdekken dat er helemaal geen ‘poort’ bestaat en het ‘Koninkrijk’ overal is.

Bij voorbaat verkondigen dat er geen ‘poort’ is, geen ‘ik’, geen ‘mind’…is de verwarring van deze tijd, waarin iedereen elkaar in een mind-realisatie napraat zonder er ooit zelf werkelijk doorheen te zijn gegaan. Een van mijn leermeesters, Papaji, zei daarover: je hebt ‘preachers’ en ‘Teachers’. Je hebt New-age predikanten, Zijnspredikanten en zij die je werkelijk bevrijden.

In dit Satsang magazine wordt er een poging gedaan om je in dit ‘alles of niets’ krachtenspel van deze tijd, te helpen.”

Omdat Verlichting pas het begin is en slechts het voorportaal van de Stralende Werkelijkheid die we als Essentie zijn, vindt je in dit magazine het advies om eerst ‘de hele weg’ te bewandelen en niet ‘halverwege de berg’ bij het ontwaken in Verlichting te blijven steken. In dit magazine wordt er een poging gedaan om je in dit ‘ alles of niets’ krachtenspel van deze tijd, te helpen. Zoals mijn geliefde leermeester Alexander Smit al zei: er bestaat niet zoiets als een beetje verlicht. Een goed ingerichte ruime gevangenis is nog altijd een gevangenis. Óf je aandacht zit vast in het relatieve óf het is totaal bevrijd in het Absolute”.

De uitnodiging in dit Satsang Magazine is deze: laat je aandacht volledig bepalen. Als je je aandacht volledig laat bepalen, treden er regelmatig momenten op waarin het zich losmaakt van alles en in ‘vrije val’ geraakt. Laat je aandacht zijn natuurlijke gang gaan en ontdek als een adelaar in vrije val wat er al die tijd op je te wachten ligt. Degene die dit advies uit mijn jnani-traditie bijzonder duidelijk verwoordde was Sri Nisargadatta Maharaj.

Maharaj: “De kern van mijn onderricht is als volgt. Wees niet oneerlijk ten aanzien van je levenskracht. Wees alleen daaraan toegewijd. Voel je daarin thuis. Accepteer haar als jezelf. En als je op die manier toegewijd bent, kan dat je ergens naartoe leiden, naar alle hoogten. Dit is de zuiverste essentie van mijn woorden”.

Randolph: “Speculeren over of hopen op wat er hier op je te wachten ligt, heet Religie. Weten of kennen wat er hier is, heet Filosofie of Esoterie. Inzichten verkondigen, ‘preachen en teachen’ over wat er hier is heet satsang geven. Wat betreft bevrijding leidt satsang geven enkel tot een bevestiging van Mind. Dit blijven ronddolen binnen mind wordt een mind-realisatie genoemd. Werkelijk in ‘vrije val’ verkeren heet Satsang Leven, is Zelfrealisatie. Uiteindelijk ook het zwaartepunt verliezen in ‘vrije val’ heet BEVRIJDING.

Voor een volmaakte realisatie dient niet alleen ‘Advaita’ (eenheid) gerealiseerd te zijn, maar ook ‘Vedanta’, de uitdoving van Zijn. Met de oplossing van de Verlichtingsfase, in de duisternis van Zijn en voorbij de droomtheaters van de mind, ligt het Stralende Hart klaar om herontdekt te worden.

De artikelen en interviews in dit Satsang Magazine prikken door alle onechtheden en gekopieerde ‘waarheden’ heen. Zij loodsen de ware zoeker (vinder) door de klassieke valkuilen, en door de spiegelsferen en mystificaties van de mind heen. Je zou dit Satsang Magazine een alternatief kunnen noemen op de psychologisering van Satsang, Advaita-Vedanta, Yoga en Zen. Laat dit de inspiratie zijn voor iedereen die Liefde voor Waarheid heeft en Waarheid voor Liefde....”


www.satsangmagazine.nl